Bogactwem kulturowym Lubatowej są piękne kapliczki, zarówno te, które występują przy głównej drodze czy koło domów, jak i te usytuowane gdzieś w polach, łąkach, bądź w lasach. Wznoszono je przede wszystkim jako podziękowanie za otrzymane łaski, za uratowanie życia, za zdrowie, a także z prośbą o opiekę. Dlatego też każda kapliczka ma swoją historię. Najstarsza zachowana kapliczka z 1826 roku znajduje się na Nawsiu. Została wybudowana w intencji dziękczynnej za uzdrowienie dziecka. Jest to kapliczka murowana w stylu domkowym z dwoma okiennymi witrażami, obecnie z figurą Matki Boskiej Fatimskiej wewnątrz. Z kolei historia kapliczki Na wsi nie jest dobrze znana. Najprawdopodobniej została wybudowana przez pierwszych mieszkańców tego terenu. Jest to również obiekt w stylu domkowym z figurą Matki Boskiej Niepokalanego Serca. Ten sam styl budownictwa prezentuje kapliczka na Murdzkówce, w której znajduje się krzyż oraz figura św. Floriana. Na przełomie XIX i XX wieku wystrój kapliczki wzbogaciła figurka Matki Boskiej. Styl kolejnej kapliczki jest odmienny od poprzednich. Wzniesiona została w latach 70-tych XX wieku dzięki staraniom Jana Matusika. Wykonana jest z kamienia ciosanego i zakończona krzyżem. Usytuowana jest na Waszkówce obok lipy, na której wcześniej wisiała mała, drewniana kapliczka. Dawniej przed kapliczką danego regionu zbierali się mieszkańcy, by odprawiać nabożeństwa majowe. Obecnie tę tradycję podtrzymują członkowie Orkiestry Dętej OSP, którzy co roku w jedną wybraną niedzielę maja, idą wzdłuż wsi i zatrzymują się przed każdą kapliczką wybudowaną przy głównej drodze, wygrywają pieśni do Matki Boskiej, a okoliczni mieszkańcy przychodzą i wspólnie z nimi śpiewają.

 

 

 

 

 

 

 

 

Dąb – pomnik przyrody – posiada obwód pnia 370 cm, ma około 400 lat, i wysokością sięga 22 m. Rośnie obok budynku „Starej Szkoły”. Od 11.04.1953 roku wpisany jest do wykazu pomników przyrody.

Edukacja w Lubatowej rozpoczęła się dzięki staraniom księdza Franciszka Żygłowicza, proboszcza Lubatowej, który w 1867 roku założył komórkę oświatową, szkółkę parafialną, na organistówce. Zajęcia odbywały się w domu parafialnym, zamieszkałym przez organistę Frydrycha, pierwszego nauczyciela. Z tego względu, iż nie istniał obowiązek szkolny, uczniów było niewielu. Dopiero w latach 1887-1902 zwiększył się napływ dzieci i powiększono sale lekcyjne. Najstarszy rejestr szkolny pochodzi z lat 1891/1892, w którym figuruje 208 dzieci, szkołą kieruje jeden nauczyciel, a placówka nosi nazwę jednoklasówki. W 1894 roku szkoła w Lubatowej jest dwuklasowa, z dwoma nauczycielami: Janem Miękiszem i Walentym Stankiem. W latach 1901-1904 wybudowano nową szkołę. W związku z tym, iż szkoła była pięcioklasowa, zwiększyła się również liczba nauczycieli. W latach 1906-1929 uczyło 5 do6 pedagogów. W czasie II wojny światowej, pomimo zakazuuczenia języka polskiego, prowadzono komplety tajnego nauczania. Kolejnym ważnym wydarzeniem w rozwoju oświaty na terenie Lubatowej była budowa nowej szkoły w latach 1949-1961 z inicjatywy Tadeusza Pikula – kierownika, a następnie dyrektora szkoły. W tym czasie Szkoła Podstawowa była najpierw siedmio, a następnie ośmioklasowa. Coroczny wzrost liczby uczniów zaprocentował rozbudową budynku szkoły o nową kondygnację, którą zakończono w 1990 roku. W związku z reformą oświaty z 1999 roku powstało w Lubatowej Gimnazjum Publiczne. Na potrzeby szkoły zostały oddane pomieszczenia na drugim piętrze budynku. 3 września 2002 roku był dniem szczególnie ważnym dla szkoły, bowiem odbyły się uroczystości nadania Szkole Podstawowej i Gimnazjum w Lubatowej imienia Jana Pawła II oraz została oddana do użytku nowa, pełnowymiarowa hala sportowa. Obecnie SP i Gimnazjum posiadają wspólną bibliotekę, świetlicę, jadalnię, gabinet lekarski, stomatologiczny i logopedyczny.